Omarm

Gisteren had ik een meeting met een collega-ondernemer en, zoals wel vaker gebeurt als ik aan tafel zit bij dit soort meetings, ging het gesprek vrij snel over de wezenlijke, filosofische Dingen des Levens. (Overigens gebeurt dat - echt waar! - meestal op initiatief van de ander, maar dat terzijde)

Binnen 3 minuten waren we vertrokken naar het abstracte, naar het ‘meta-domein’. Termen als disruptieve verwoesting, chaos, transitie en authenticiteit kwamen voorbij. We bleken beiden regelmatig bezig te zijn met Grote Levensvragen die velen van jullie wel zullen herkennen: ‘Is dit het nu?’ en ‘Waarvoor ben ik eigenlijk op deze wereld, wat zijn nu echt míjn talenten, hoe kom ik het allerbeste tot mijn recht?’  

En toen, plotseling, herinnerde ik me Het briefje in mijn nachtkastje. Dat ligt daar al een hele tijd. Het is verkreukeld, heeft al enkele keren op het punt gestaan in de prullenbak te verdwijnen, maar ik kon het niet en dus ligt het er nog steeds. Verstopt onder een berg oordopjes, paracetamols en wat boeken die ik nog steeds, echt, binnenkort, wil gaan lezen.  

Op het briefje in mijn nachtkastje, een afgescheurde halve bladzijde uit een schrift, staat het volgende:

Verandering leren omarmen.  

Een paar jaar geleden, tijdens een nacht waarin ik de slaap maar moeilijk kon vatten, kwam deze gedachte in me op als Het Antwoord Op De Vragen Des Levens. Half slapend krabbelde ik het in het schrift dat ik voor nachtelijke invallen altijd in mijn nachtkastje bewaar en vergat het, totdat het schrift vol was en ik de 'bruikbare' dingen eruit scheurde. Dit blaadje legde ik om mij onbekende reden, terug in die lade.

Die gedachte kwam in een tijd dat ik veel te verwerken had. In de wereld vol onzekerheid is er één ding waar je van op aan kunt: Dat de wereld altijd zal blijven veranderen. If you can’t beat ‘em, join ‘em - en leer hoe je ervan kunt houden.

Sindsdien is dit briefje een zichtbare (nou ja, min of meer zichtbaar, onder al die troepjes en prulletjes in die la) - een houvast geweest voor mij. Telkens als ik het gevoel kreeg dat omstandigheden in mijn leven zich aan me opdrongen, dat ik de controle weer eens kwijt was, kwam vroeg of laat de gedachte aan dit briefje bij me op. En het hielp! Zodra die gedachte opkwam, was de opgedrongen verandering ineens niet meer vervelend of spannend. De verandering was van 'vervelende indringer' getransformeerd naar alweer een nieuwe kans om mijn grote levensles te leren. Omdat mijn levensmotto is: Een dag niet geleefd, is een dag niet geleerd, is zo’n levensles natuurlijk een prachtige kans voor mij om te leven.

 

Vrij naar Descartes:

Ik verander, dus ik leef.

 

Aanvulling van ondergetekende:

Ik hou van het leven, dus ik hou van verandering.


Een bedrijf dat het omarmen van verandering tot ware kunst heeft verheven is Zalsman B.V. Lees hier mijn blogpost over dit inspirerende bedrijf in Zwolle.

Gepubliceerd op 07-09-2018 door Marlie van der Heijden 

 

Vraag: (Hoe) heb jij verandering leren omarmen?

Ik nodig je uit om hierover met me in gesprek te gaan. Locaties en tijden zijn binnenkort bekend en te vinden in de agenda op deze website.Wil je zelf een event organiseren? Dat kan! Mail me via deze pagina.