Gefeliciteerd, je bent ontslagen!

“Gefeliciteerd en welkom bij ons team. Wanneer ga je weg?”


Dit is geen grapje; nee, dit is wat je te horen krijgt als kersverse medewerker bij Mondial Movers.

Als we een nieuwe baan willen bemachtigen of als we er net één hebben, zijn we meestal niet geneigd om meteen (uitgebreid) stil te staan bij het moment dat je gaat stoppen met die baan. Je bent tenslotte net begonnen. Toch is het volgens Tom Stuij, directeur bij Mondial Movers, voor de arbeidsverhoudingen verstandig om júist helemaal in het begin al stil te staan bij dat moment van vertrekken. Onlangs maakte ik kennis met Tom tijdens het MVO Nieuwjaarsevent. Ik vond zijn verhaal zó fascinerend en inspirerend dat ik vroeg of ik het mocht opschrijven en delen met jou.

Tom vertelde me dat, als hij één ding heeft geleerd in zijn lange loopbaan, het wel het feit is dat werknemers niet meer 40 jaar op dezelfde plek blijven werken maar dat ze van baan naar baan bewegen. In zijn functie als directeur bij Mondial Movers heeft hij zich vanaf het begin ingezet om de Britse certificering ‘Investors in People’ te behalen; een erkend keurmerk voor kwalitatief personeelsbeleid.

Investors in People

Ik ga je nu vertellen hoe dit werkt met een fictieve, 35-jarige werknemer, genaamd Tijs. Al tijdens het proces van solliciteren ging Tom met Tijs in gesprek over het einde van het dienstverband, want, zo merkte Tom op; “je gaat hier toch niet oud worden, Tijs.” Daarom wordt er al vanaf vóór de eerste werkdag samen gewerkt aan het op een prettige manier weggaan bij het bedrijf.

Dit is voor de betrokken medewerker, Tijs in dit geval, een heel leerzaam en vruchtbaar proces. Tom, als werkelijk en persoonlijk betrokken leidinggevende, verwacht namelijk van zijn personeel dat ze zich blijven ontwikkelen. Of het nu een cursus kantklossen is of een academische master; werknemers moeten zélf nadenken over waar zij voldoening uit halen qua persoonlijke ontwikkeling en vervolgens hier actief mee aan de slag. Op kosten van de baas, maar in eigen tijd; en de cursus mag maar hoeft zeker niet werkgerelateerd te zijn. Tijs besluit een cursus programmeren te volgen, want hij wil graag ‘meer met computers kunnen.’

Alsof dit nog niet genoeg betrokkenheid laat zien, is Tom zo’n directeur die regelmatig, met al zijn medewerkers een informeel gesprek heeft over hoe het gaat. Hij polst de voortgang van de persoonlijke ontwikkelingsreis en signaleert of deze goed verloopt, of dat het spaak loopt. Bij Tijs merkte hij na een jaar of twee dat hij steeds vaker chagrijnig keek, vaker te laat kwam, en niet langer mee ging naar bedrijfsuitjes en -borrels. Tom nodigde Tijs uit voor een informeel gesprekje in zijn kantoor. Daar kwam de aap uit de mouw: de cursus programmeren was afgelopen en Tijs was op eigen houtje verder aan het leren waardoor hij vaak tot diep in de nacht achter de computer zat. Dit kwam zijn werkhouding niet ten goede: hij was fysiek moe, maar merkte ook dat programmeren hem veel meer voldoening bracht dan zijn huidige baan. Hij ging met steeds meer tegenzin naar zijn werk.
Tom concludeerde dat het tijd was voor Tijs om te switchen van baan, en Tijs stemde opgelucht in met die conclusie. Maar dan: hoe verder?

Tijd om te vertrekken - en nu?

Op het moment dat een medewerker óf werkgever Mondial Movers besluit dat het tijd is om naar een volgende werkgever te vertrekken volgt een exitgesprek en een plan van aanpak. Een unieke werkwijze die met recht ethisch verantwoord genoemd mag worden. In ons voorbeeld bespraken Tom en Tijs in alle openheid met elkaar hoe het kwam dat het dienstverband ging eindigen. Ze maakten in overleg een plan van aanpak. Zo gaat Tom met al zijn personeel te werk: Als een medewerker bijvoorbeeld al maanden stilstaat in persoonlijke ontwikkeling en niet (meer) gelukkig is in zijn werk, en als doorstromen naar een andere interne functie om wat voor reden dan ook geen optie is, wordt er samen gekeken naar mogelijkheden om toe te werken naar een andere, nieuwe baan.

Na afloop van hun gesprek vertrok Tijs uit Tom’s kantoor en liep naar zijn collega’s op de werkvloer met een grijns van oor tot oor op zijn gezicht. “En?” vroegen ze, “hoe ging het?”
“Ik ben ontslagen, over 2 maanden stop ik er hier mee!” straalde Tijs. Zijn collega’s liepen enthousiast op hem af en feliciteerden hem.

Het is duidelijk dat Tom Stuij zichzelf al lang en breed heeft afgevraagd of we nu eigenlijk mensen hebben om ervoor te zorgen dat het beter gaat met bedrijven, of andersom: of we bedrijven hebben om te zorgen dat het beter gaat met mensen.
Tom is tevens initiatiefnemer van De Verhuisfamilie, zoals je kunt lezen in dit artikel.


Verhalen zoals dit stemmen hoopvol en verdienen het om verspreid te worden; delen wordt daarom zeer gewaardeerd!






Over de auteur:
Marlie van der Heijden is bedrijfsethicus en oprichter van Involve Ethics. Ze geeft advies en trainingen op het gebied van integriteit en bedrijfsethiek aan (HR-)professionals, managers en bestuurders en is de bedenker van FunEthics. Haar grootste hobby, naast lezen en schrijven, is schilderen. Ze is moeder van een dochtertje. Haar motto is “Een dag niet geleerd, is een dag niet geleefd”. marlie@involve-ethics.nl

Automatisch op de hoogte blijven? Schrijf je in voor de nieuwsbrief van Involve Ethics.